การจำแนกประเภทบทอ่าน

โครงการวิจัยนี้แบ่งทักษะการอ่านออกเป็น 4 ประเภท ได้แก่ การอ่านจับรายละเอียด การอ่านจับใจความ การอ่านตีความ และการอ่านอย่างมีวิจารณญาณ การจะสร้างบทอ่านเพื่อใช้วัดความสามารถด้านการอ่านให้ได้ตรงตามวัตถุประสงค์นั้นจำเป็นต้องทราบลักษณะของบทอ่านแต่ละประเภทก่อน

การเข้าใจว่าบทอ่านประเภทใดจะช่วยให้ผู้อ่านสามารถคาดเดาเนื้อหาและตระหนักถึงวัตถุประสงค์ของผู้เขียนได้ การแบ่งประเภทของเนื้อหาออกเป็นหมวดหมู่ต่าง ๆ ตามวัตถุประสงค์ รูปแบบการเขียน และเนื้อหา เพื่อช่วยให้ผู้อ่านสามารถเข้าใจในประเด็นที่ผู้เขียนต้องการนำเสนอ จากการค้นคว้าเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องทางด้านศึกษาศาสตร์และภาษาศาสตร์พบว่าการจำแนกประเภทบทอ่านมีประโยชน์อย่างมากต่อการสร้างการค้นหาบทความที่จะช่วยพัฒนาทักษะการอ่าน สร้างความเข้าใจในเนื้อหา และสามารถประเมินผลลัพธ์ความเข้าใจของผู้อ่านได้ตรงตามวัตถุประสงค์ของบทอ่าน

ประเภทของบทอ่านสามารถแบ่งออกได้หลายประเภทจากหลากหลายหลักเกณฑ์ ไม่ว่าจะเป็นการแบ่งตามรูปแบบหรือแบ่งตามเนื้อหา เช่น เป็นประเภทวิชาการ สารคดี หรือบันเทิงคดี และแบ่งตามลักษณะการมีหรือไม่มีฉันทลักษณ์ เช่น ร้อยกรอง ร้อยแก้ว เป็นต้น การแบ่งประเภทของบทอ่านทำให้ผู้อ่านอ่านสารนั้น ๆ ได้อย่างมีวิจารณญาณและตระหนักถึงใจความที่ต้องการจะสื่อ ความน่าเชื่อถือ และวัตถุประสงค์ที่ผู้เขียนเรียบเรียงบทอ่าน (วนิดา, 2559)

การจำแนกหรือแบ่งกลุ่มบทอ่านออกตามวัตถุประสงค์ของการเขียนจะสะท้อนถึงเจตนาหรือเป้าหมายหลักของผู้เขียนในการสื่อสารเนื้อหานั้นๆ ในแง่นี้ ตัวบทแต่ละประเภทจะถูกจำแนกออกจากกันโดยพิจารณาจากจุดประสงค์ที่ชัดเจนในการนำเสนอ เช่น การโน้มน้าว การให้ข้อมูล การเล่าเรื่อง การพรรณนา การอธิบายกระบวนการ หรือการประเมินคุณค่า ในงานวิจัยนี้ ได้เลือกแบ่งประเภทบทอ่านตามลักษณะเนื้อความของบทอ่าน โดยแบ่งเป็น 6 ประเภทที่อิงจากเนื้อหาและภาษาที่ใช้ ได้ดังนี้

ตัวอย่างข้างต้นเป็นบทความวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับภาวะโลกร้อนที่มุ่งเน้นการให้ข้อมูลความรู้แก่ผู้อ่าน หากสังเกตลักษณะทางภาษาจะเห็นว่า มีการใช้ภาษาที่ชัดเจน ไม่มีการใช้ถ้อยคำที่แสดงอารมณ์ความรู้สึกของผู้เขียน เป็นการให้ข้อเท็จจริงที่มีการใช้คำศัพท์เฉพาะ

บทอ่านเล่าเรื่อง (Narrative) คือ บทความที่บรรยายเรื่องราวหรือเหตุการณ์ที่มีความเกี่ยวข้องกับประสบการณ์หรือจินตนาการ หรือตัวละคร โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ผู้อ่านได้รับรู้และรู้สึกเหมือนอยู่ในเหตุการณ์นั้นๆ ลักษณะสำคัญของบทความประเภทนี้คือ การเขียนที่บรรยายหรือพรรณนาเพื่อเน้นอารมณ์ความรู้สึกของผู้อ่านให้ร่วมไปกับเรื่องราวและเกิดความเห็นอกเห็นใจต่อตัวละครหรือบุคคลในเรื่อง (empathy) ซึ่งการเขียนลักษณะนี้มักใช้ในวรรณกรรมเชิงสร้างสรรค์ (Carter & Long, 1991; Ritivoi 2016) บางครั้งอาจมีการใส่รายละเอียดของแง่คิดหรือคติเตือนใจเพื่อเพิ่มความหมายหรือเป็นบทเรียนให้แก่ผู้อ่านอีกด้วย บทความเล่าเรื่องมักปรากฏในรูปแบบของเรื่องเล่า นิทาน นิยาย หรือบทความที่เน้นการบรรยายพรรณนาให้เกิดอารมณ์ความรู้สึก ดังนั้นอาจไม่จำเป็นว่าเนื้อหาของบทความประเภทนี้จะถูกต้องหรือมีข้อเท็จจริง มากเท่ากับมีพลังในการทำให้เกิดจินตนาการและอารมณ์ของผู้อ่าน

ตัวอย่างข้างต้นเป็นนิทานอีสปเรื่อง “หนูเมืองกับหนูนา” ซึ่งเป็นการเล่าเรื่องที่เกิดจากจินตนาการของผู้เขียน มีการเริ่มต้นของเรื่อง ปมปัญหา และการคลี่คลาย มีตัวละครคือ หนูนาและหนูเมือง หากสังเกตลักษณะทางภาษาจะเห็นว่ามีการใช้คำที่แสดงลำดับเวลา เช่น กาลครั้งหนึ่ง ไม่นานนัก ทันใดนั้นเอง แล้ว ฯลฯ มีการใช้คำกริยาที่แสดงถึงการกระทำของตัวละคร มีการใช้บทสนทนา

บทอ่านอธิบายแบบกระบวนการหรือวิธีปฏิบัติ (Procedural) คือ บทความที่อธิบายขั้นตอนการดำเนินการหรือการทำสิ่งต่าง ๆ หรือดำเนินกิจกรรมอย่างเป็นลำดับ จุดประสงค์ของบทความประเภทนี้คือ เพื่อให้ผู้อ่านสามารถทำตามได้ จึงกล่าวได้ว่า ลักษณะสำคัญของบทความประเภทนี้คือ จะต้องเป็นการเขียนอธิบายอย่างชัดเจน เพื่อให้ผู้อ่านเข้าใจ ปฏิบัติตามได้อย่างถูกต้องและมีประสิทธิภาพ ไม่ผิดไปจากวัตถุประสงค์หรือขั้นตอนการดำเนินการ จึงต้องมีการใช้ภาษาที่ชัดเจน รวมถึงต้องจัดลำดับขั้นตอนการปฏิบัติตามหรือการนำเสนอข้อมูลให้ถูกต้องครบถ้วน ไม่ควรมีเนื้อหาข้ามไปมาหรือสลับขั้นตอนเพราะจะทำให้ผู้อ่านสับสนและดำเนินการผิดพลาดไปได้ นอกจากนี้ยังมีเนื้อหาที่อธิบายขั้นตอนแต่ละขั้นตอนอย่างละเอียดต่อเนื่องตามลำดับ เริ่มต้นตั้งแต่ลำดับแรกไปจนเสร็จสิ้นกระบวนการ การเขียนในลักษณะนี้มักพบในคู่มือการใช้งานหรือหนังสือเรียนที่อธิบายวิธีการหรือกระบวนการที่เฉพาะเจาะจง (Sweller, 1988)

บทอ่านที่มุ่งเน้นการให้คำแนะนำมักใช้คำกริยาในรูปคำสั่ง เช่น ตัด, ประกอบ และลำดับเหตุการณ์อย่างชัดเจนโดยใช้คำเชื่อมเช่น ก่อนอื่น, ต่อมา, สุดท้าย มักใช้รูปแบบรายการหรือการแบ่งย่อหน้าเพื่อให้ทำตามได้ง่าย ตัวอย่างของบทอ่านที่มุ่งเน้นการให้คำแนะนำ เช่น สูตรอาหาร คู่มือการใช้งาน คำแนะนำ การปฏิบัติงาน

ตัวอย่างข้างต้นเป็นการบอกวิธีการทำแกงส้มโทสต์ไข่ชะอม ซึ่งมีการนำเสนอขั้นตอนอย่างเป็นลำดับ สังเกตได้จากการใช้คำเชื่อม “ขั้นแรก” “แล้ว” “จากนั้น” “ต่อมา” “เมื่อ” “แล้ว” “ขั้นตอนต่อไป” “สุดท้าย”

บทอ่านบรรยายให้รายละเอียด (Descriptive) คือ บทความที่เน้นการอธิบายสิ่งของ บุคคล หรือสถานที่ โดยใช้ภาษาที่ละเอียดอ่อนและสร้างภาพพจน์ เพื่อให้ผู้อ่านสามารถจินตนาการได้ถึงสิ่งที่ผู้เขียนต้องการสื่อสาร ลักษณะสำคัญของบทความประเภทนี้คือ เขียนโดยมีวัตถุประสงค์ให้ผู้อ่านเข้าใจและเห็นภาพชัดเจนสมจริง จึงต้องใช้ภาษาและการเล่าเรื่องที่ละเอียดและชัดเจนในการนำเสนอ (Zwaan & Radvansky, 1998) กล่าวได้ว่า ความสมจริงและการบรรยายทั้งสถานที่ สิ่งของ หรือผู้คนเป็นสารัตถะสำคัญของบทความบรรยายที่ทำให้แตกต่างจากบทความประเภทอื่น โดยเฉพาะบทความเล่าเรื่อง บทอ่านที่มุ่งเน้นการบรรยายมักใช้คำคุณศัพท์บรรยายสิ่งต่าง ๆ อาจมีการใช้ภาพพจน์ เช่น อุปมา อุปลักษณ์ เพื่อให้ผู้อ่านเห็นภาพอย่างชัดเจนหรือเกิดจินตภาพ  ตัวอย่างของบทอ่านที่มุ่งเน้นการบรรยาย เช่น การบรรยายรายละเอียดสินค้า การบรรยายสถานที่ในนิยาย การบรรยายในบทความท่องเที่ยว

จากตัวอย่าง เป็นบทอ่านที่มุ่งเน้นการพรรณนาสถานที่และบรรยากาศของร้านกาแฟ ผู้เขียนมุ่งเน้นให้ผู้อ่านจินตนาการถึงร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและเสน่ห์เฉพาะตัว มีการขยายความเพื่อให้รายละเอียดและใช้โวหารภาพพจน์ เช่น อุปมาและบุคลาธิษฐาน เพื่อสร้างอารมณ์และความรู้สึกให้แก่ผู้อ่าน บรรยากาศภายในร้านถูกถ่ายทอดผ่านรายละเอียดของแสงไฟ กลิ่นกาแฟ เสียงเพลง และองค์ประกอบต่าง ๆ ที่ช่วยให้รู้สึกถึงความสงบและความผูกพันกับสถานที่แห่งนี้

บทอ่านประเภทการแสดงทรรศนะ (Argumentative)  คือ บทอ่านที่มุ่งเน้นการนำเสนอความคิดเห็นหรือมุมมองต่อประเด็นใดประเด็นหนึ่ง ผู้เขียนมีจุดประสงค์เพื่อโน้มน้าวหรือชักจูงให้ผู้อ่านเห็นด้วยหรือคล้อยตามสิ่งที่นำเสนอ โดยใช้เหตุผลและหลักฐานเพื่อประกอบความคิดเห็นของตน ทั้งนี้ ผู้เขียนอาจให้ความเห็นเพื่อโน้มน้าวหรือให้ความเห็นเพื่อตอบโต้ความคิดเห็นที่ตรงข้าม (Higgins, 2000; Toulmin, 1958; Newell et al., 2011)

บทอ่านที่มุ่งเน้นการแสดงทรรศนะมักมีการใช้ภาษาที่หนักแน่น มักใช้คำเชื่อมเหตุผลเช่น “เพราะว่า” “ดังนั้น” “จึง” ฯลฯ และมีการอ้างอิงหลักฐาน สถิติ หรือข้อมูลสนับสนุนความเห็นของตน หรืออาจใช้การกล่าวแย้งเพื่อปฏิเสธความคิดเห็นตรงข้าม

ตัวอย่างของบทอ่านที่มุ่งเน้นการให้ความเห็น เช่น บทความแสดงความคิดเห็น การอภิปรายทางวิชาการ บทความโต้แย้ง ฯลฯ

ตัวอย่างข้างต้นเป็นการนำเสนอความคิดเห็นเกี่ยวกับการทำธุรกิจของนักเรียนและนักศึกษา มีการให้เหตุผลและหลักฐานสนับสนุนเพื่อโน้มน้าวผู้อ่านให้เห็นด้วยกับแนวคิดของผู้เขียนซึ่งมีจุดยืนชัดเจนว่า “การเริ่มต้นธุรกิจเสริมตั้งแต่วัยเรียนเป็นสิ่งที่คุ้มค่า” และพยายามนำเสนอเหตุผลสนับสนุนว่า การทำธุรกิจช่วยสร้างรายได้และพัฒนาทักษะที่จำเป็นในอนาคต เช่น การบริหารเวลา การจัดการต้นทุน และทักษะด้านการตลาด 

นอกจากนี้ ผู้เขียนยังเสนอแนวทางธุรกิจที่เหมาะสมสำหรับวัยเรียน ได้แก่ การขายอาหารและของกินเล่นและการขายสินค้ามือสอง พร้อมทั้งอธิบายข้อดีของแต่ละธุรกิจอย่างละเอียด และยังมีการตอบข้อโต้แย้ง ซึ่งเป็นลักษณะเด่นของบทความเชิงแสดงทรรศนะ โดยผู้เขียนกล่าวถึงข้อกังวลที่ว่า “การทำธุรกิจในวัยเรียนอาจทำให้เสียสมาธิจากการเรียน” จากนั้นจึงโต้แย้งด้วยการให้เหตุผลว่า หากมีการบริหารเวลาที่ดี การทำธุรกิจจะไม่กระทบต่อการเรียน แต่กลับช่วยเสริมสร้างประสบการณ์และทักษะที่ห้องเรียนไม่สามารถให้ได้ ซึ่งเป็นการโน้มน้าวให้ผู้อ่านเชื่อว่า การทำธุรกิจควบคู่กับการเรียนเป็นสิ่งที่เป็นไปได้และมีประโยชน์

บทอ่านประเมินคุณค่า (Evaluative) คือ บทความที่มุ่งเน้นการวิเคราะห์และประเมินค่าในหัวข้อเฉพาะโดยอาศัยหลักฐานและเกณฑ์การวัดผลที่ชัดเจน ลักษณะสำคัญของบทความประเภทนี้คือ มีจุดประสงค์เพื่อต้องการนำเสนอข้อมูลที่ครบถ้วน ทั้งยังมีมุมมองของผู้เชี่ยวชาญหรือผู้เขียนเพื่อช่วยให้ผู้อ่านตัดสินใจได้อย่างมีข้อมูลที่ครบถ้วนแม่นยำ ทั้งยังมีหลักเกณฑ์หรือความรู้ประกอบ กล่าวคือ ไม่ได้นำเสนอเพียงข้อเท็จจริงเพียงอย่างเดียว แต่ต้องมีการประเมินหรือการพิจารณาข้อดีข้อเสีย จุดอ่อนจุดแข็งของประเด็นที่กำลังนำเสนอด้วย (Bloom, 1956) การเขียนประเภทนี้พบในบทวิจารณ์หนังสือ ภาพยนตร์ หรือผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ที่บางครั้งอาจนำเสนอการเปรียบเทียบหรือวิพากษ์วิจารณ์ด้วย ไม่ได้เป็นการประเมินเพียงอย่างเดียว

ตัวอย่างข้างต้นเป็นการประเมินคุณค่าของวรรณกรรม โดยมีการใช้หลักเกณฑ์ที่เป็นระบบในการพิจารณาคุณภาพของบทวิจารณ์วรรณกรรม ผู้เขียนระบุว่าคณะกรรมการได้นำเสนอเกณฑ์ 5 ข้อ เพื่อใช้ประเมินผลงานที่ได้รับรางวัล ซึ่งได้แก่ การแสดงความคิดเห็นอย่างมีหลักเกณฑ์ การสร้างความประทับใจให้แก่ผู้อ่าน การสะท้อนศักยภาพของวรรณกรรม การกระตุ้นให้เกิดปฏิกิริยาตอบโต้ และการส่งเสริมให้เกิดการพัฒนาในวงการวรรณกรรม เกณฑ์เหล่านี้แสดงให้เห็นว่าการตัดสินไม่ได้อาศัยเพียงความคิดเห็นส่วนตัวของคณะกรรมการ แต่มีการใช้มาตรฐานที่สามารถวัดผลได้อย่างเป็นระบบ

บทอ่านนี้ไม่เพียงรายงานผลรางวัลของการประกวด แต่ยังมีการวิเคราะห์และวิพากษ์วิจารณ์คุณภาพของบทวิจารณ์ที่ได้รับรางวัล โดยกล่าวถึงการที่คณะกรรมการได้กล่าวถึงจุดแข็งของผลงานที่ได้รับรางวัล เช่น ความชัดเจนของประเด็นวิจารณ์ และลำดับการอธิบายที่มีเหตุผล อีกทั้งยังมีการชี้ให้เห็นข้อบกพร่องของบทวิจารณ์บางส่วน โดยเฉพาะเรื่องการใช้ภาษาที่อาจมีข้อผิดพลาดและขาดพลังในการสื่อความหมาย ซึ่งแสดงให้เห็นว่าบทอ่านนี้มีการพิจารณาทั้งด้านบวกและด้านลบของสิ่งที่กำลังถูกวิจารณ์อย่างสมดุล

บทอ่านนี้สะท้อนมุมมองของผู้เชี่ยวชาญในสาขาวรรณกรรม คณะกรรมการที่ทำหน้าที่ตัดสินบทวิจารณ์เป็นผู้ที่มีความรู้และประสบการณ์ในวงการนี้ ทำให้ความคิดเห็นและการประเมินของพวกเขามีน้ำหนักมากกว่าความคิดเห็นทั่วไป นอกจากนี้ บทอ่านยังเน้นให้เห็นความสำคัญของการพัฒนาวงการวิจารณ์วรรณกรรม โดยกระตุ้นให้นักวิจารณ์รุ่นใหม่มุ่งมั่นพัฒนาผลงานของตนเองต่อไป

สรุปได้ว่า บทอ่าน “ความเห็นของคณะกรรมการตัดสินบทวิจารณ์วรรณกรรมดีเด่น ประจำปี 2560” เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของบทอ่านประเภทการประเมินคุณค่า เพราะมีการใช้หลักเกณฑ์ที่ชัดเจนในการประเมิน มีการวิเคราะห์และพิจารณาทั้งข้อดีและข้อเสียของบทวิจารณ์ และสะท้อนมุมมองของผู้เชี่ยวชาญ บทอ่านนี้จึงไม่ได้เป็นเพียงการรายงานผลรางวัลเท่านั้น แต่ยังทำหน้าที่เป็นแนวทางที่ช่วยส่งเสริมคุณภาพของการวิจารณ์วรรณกรรมในอนาคตอีกด้วย

จะเห็นได้ว่า ประเภทของบทอ่านที่จำแนกไปเบื้องต้นมีวัตถุประสงค์ของการนำเสนอสารที่ต่างกัน และยังต้องการความเข้าใจในการอ่านอย่างมาก เพราะเป็นการอ่านที่ต้องทำความเข้าใจทั้งเนื้อหา แยกแยะข้อเท็จจริงและความคิดเห็น สังเคราะห์และตัดสินใจได้ด้วยตนเองในท้ายที่สุด

การแบ่งประเภทของบทอ่านที่นำเสนอไปข้างต้นทำให้เห็นลักษณะเฉพาะและพื้นฐานในการอ่านที่แตกต่างกันไป เมื่อรวมเข้ากับการทบทวนวรรณกรรมในส่วนแรกที่เกี่ยวกับความสำคัญในการอ่านและการออกแบบกิจกรรมการอ่านที่อิงตามประเภทที่หลากหลายของบทอ่านเพื่อการส่งเสริมการเรียนรู้ ก็จะช่วยส่งเสริมพัฒนาการทักษะการอ่านของผู้เรียนเป็นอย่างมาก

งานวิจัยครั้งนี้จึงต้องการจัดทำคลังข้อมูลและแยกประเภทบทอ่านภาษาไทยที่จะมีการจำแนกประเภทบทอ่าน เนื้อหาและระดับความยากง่าย เพื่อเป็นฐานข้อมูลให้กับผู้สอน ได้แก่ ครูอาจารย์ ต่อไป ซึ่งการจัดทำเนื้อหาลักษณะนี้ยังไม่พบว่ามีมากนักเนื่องจากงานวิจัยที่ผ่านมาเน้นไปที่บทอ่านแต่ละประเภทอย่างเฉพาะเจาะจง ดังนั้นการศึกษานี้จะช่วยขยายฐานข้อมูลของบทอ่านและเป็นประโยชน์ให้กับผู้สอนและนักเรียนนักศึกษาที่เกี่ยวข้องได้

นิยามตัวบทแต่ละประเภทข้างต้นสามารถจำแนกตามมิติต่างๆ ได้แก่ วัตถุประสงค์ วิธีการเขียน เนื้อหา และการปรากฏใช้ ดังรายละเอียดในตาราง 1

ประเภทตัวบท   เกณฑ์การจำแนก	ตัวบทเชิงให้ข้อมูล	ตัวบทเชิงเรื่องเล่า	ตัวบทเชิงพรรณนา	ตัวบทเชิงกระบวนการ	ตัวบทเชิง แสดงทรรศนะ	ตัวบทเชิง ประเมินคุณค่า
วัตถุประสงค์	ให้ข้อมูล ความรู้ หรือข้อเท็จจริงเกี่ยวกับเรื่องใดเรื่องหนึ่ง	บรรยายเรื่องราวหรือเหตุการณ์ผ่านประสบการณ์ สถานการณ์ หรือตัวละคร	อธิบาย พรรณนา และให้รายละเอียดในประเด็นใดประเด็นหนึ่ง	อธิบายขั้นตอน ลำดับ หรือวิธีการทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง	เสนอความคิดเห็นหรือมุมมองเกี่ยวกับประเด็นเฉพาะ	วิเคราะห์และประเมินค่าในประเด็นใดประเด็นหนึ่ง
วิธีการเขียน	ให้ความรู้หรือแจ้งข้อมูลแก่ผู้อ่าน	ให้ผู้อ่านได้รับรู้และรู้สึกเหมือนอยู่ในเหตุการณ์นั้นๆ	ให้ผู้อ่านสามารถจินตนาการถึงสิ่งที่บรรยายได้อย่างชัดเจน	ให้ผู้อ่านเข้าใจและสามารถปฏิบัติตามขั้นตอนได้	โน้มน้าวหรือชักชวนให้ผู้อ่านเห็นด้วยกับมุมมองของผู้เขียน	ให้ผู้อ่านได้รับมุมมองที่หลากหลายและมีข้อมูลเพียงพอในการตัดสินใจ
เนื้อหา	ใช้ภาษาที่ตรงไปตรงมา และหลีกเลี่ยงการแสดงอารมณ์หรือความคิดเห็นส่วนตัวของผู้ เนื้อหามุ่งเน้นข้อมูลที่เป็นกลางและเป็นข้อเท็จจริง	ใช้ภาษาเล่าเรื่องที่ทำให้ผู้อ่านรู้สึกมีส่วนร่วม มีการเริ่มต้นเรื่องหรือลงท้ายเรื่องด้วยการให้ข้อสรุป แง่คิด หรือคติเตือนใจ เนื้อหาประกอบด้วยการเล่าเหตุการณ์หรือประสบการณ์ที่เชื่อมโยงกับผู้อ่าน	ใช้ภาษาที่ละเอียดและชัดเจนเพื่อสร้างภาพจินตนาการให้แก่ผู้อ่าน มุ่งเน้นการบรรยายสิ่งของ สถานที่ หรือบุคคลในลักษณะที่เข้าใจได้ง่าย	ใช้ภาษาที่ชัดเจนและเป็นลำดับเพื่อให้ง่ายต่อการปฏิบัติตาม เนื้อหามุ่งเน้นการอธิบายขั้นตอนการทำงานหรือกิจกรรมต่างๆ	ใช้ภาษาที่ชัดเจนในเชิงโต้แย้ง พร้อมทั้งนำเสนอหลักฐานหรือเหตุผลเพื่อสนับสนุนความคิดเห็น เนื้อหามุ่งเน้นการนำเสนอประเด็นที่เป็นที่ถกเถียงคิดเห็น การวิจารณ์ หรือการโต้แย้ง	ใช้หลักฐานหรือเกณฑ์ในการประเมินค่า และวิเคราะห์ข้อดีข้อเสียของสิ่งที่พิจารณา เนื้อหามุ่งเน้นการพิจารณาคุณค่าของสิ่งต่าง ๆ
การปรากฏใช้	คู่มือ หนังสือเรียน และบทความที่ให้ข้อมูลในลักษณะที่ไม่มีการแสดงอารมณ์หรือความคิดเห็นส่วนตัว	เรื่องเล่า นิยาย หรือบทความที่เน้นการบรรยายเหตุการณ์	บทความที่เน้นการบรรยายสถานที่หรือสิ่งต่างๆ อย่างชัดเจน	คู่มือการใช้งาน สื่อการสอน หรือบทความที่อธิบายวิธีการต่างๆ	บทความที่เกี่ยวกับการแสดงความ	บทความรีวิวหนังสือ ภาพยนตร์ ผลิตภัณฑ์ หรือสถานที่