A-LEVEL ม.6

การทดสอบ A-Level หรือ Applied Knowledge Level เป็นการทดสอบวัดความรู้เชิงวิชาการใน 10 วิชา ได้แก่ 1) คณิตศาสตร์ประยุกต์ 1 2) คณิตศาสตร์ประยุกต์ 2 3) วิทยาศาสตร์ประยุกต์ 4) ฟิสิกส์
5) เคมี 6) ชีววิทยา 7) ภาษาไทย 8) สังคมศึกษา 9) ภาษาอังกฤษ และ 10) ภาษาต่างประเทศ ได้แก่ ฝรั่งเศส เยอรมัน จีน ญี่ปุ่น บาลี และ เกาหลี โดยเน้นการนำความรู้ที่เรียนในหลักสูตรไปประยุกต์ใช้งานได้จริง เพื่อนำคะแนนไปใช้ในการยื่นเข้ามหาวิทยาลัย เริ่มจัดให้มีการสอบครั้งแรกในปีการศึกษา 2565

วิชาภาษาไทยเป็นหนึ่งในวิชาที่จัดให้มีการทดสอบขึ้น มีจำนวน 50 ข้อ คิดเป็น 100 คะแนน เป็นข้อสอบปรนัย 5 ตัวเลือก ใช้เวลาในการสอบ 90 นาที ข้อมูลในเวปไซต์ www.mytcas.com ของสมาคมที่ประชุมอธิการบดีแห่งประเทศไทยได้กำหนดขอบเขตเนื้อหาที่ออกข้อสอบไว้ เมื่อนำมาระบุจำนวนและร้อยละ รวมทั้งจำแนกตามทักษะ สามารถแบ่งได้ตามตารางดังนี้

ลำดับ	เนื้อหา	จำนวน	ร้อยละ
1. การอ่าน
1.1	การอ่านเพื่อเข้าใจเนื้อหา	1	2
1.2	การจับใจความ / การสรุปสาระสำคัญของข้อความ	2	4
1.3	การอ่านตีความ	2	4
1.4	การวิเคราะห์จุดประสงค์ / เจตนาของผู้เขียน	2	4
1.5	การวิเคราะห์ข้อคิด / แนวคิดที่ได้จากการอ่าน	2	4
1.6	การอนุมานจากเนื้อหาของข้อความที่อ่าน	3	6
1.7	ท่าที / น้ำเสียง / อารมณ์ความรู้สึก / ความคิดเห็นของผู้เขียน	2	4
รวม		14	28
2. การพูด การฟัง
2.1	การวิเคราะห์จุดประสงค์ในการพูด	4	8
2.2	การใช้ข้อความถามและตอบที่สัมพันธ์กัน	6	12
2.3	การตีความ / อนุมาน / วิเคราะห์สาร / บุคลิกของผู้พูดหรือผู้ฟัง	2	4
รวม		12	24
3. การเขียน
3.1	การเรียงลำดับข้อความ	1	2
3.2	การเขียนเรียงความ	1	2
3.3	โวหารการเขียน  (พรรณนา / บรรยาย / อธิบาย)	3	6
3.4	การใช้เหตุผล	1	2
3.5	การแสดงทรรศนะ	3	6
3.6	การโต้แย้ง	1	2
3.7	การโน้มน้าวใจ	2	4
รวม		12	24
4. หลักภาษา
4.1	การสะกดคำ	2	4
4.2	ความหมายของคำ (การใช้คำตรงความหมาย ความหมายตรง และความหมายอุปมา)	2	4
4.3	ประโยค (ชนิดของประโยค ประโยคกำกวม ประโยคบกพร่อง และประโยคสมบูรณ์)	4	8
4.4	ระดับภาษา	1	2
4.5	การใช้สำนวนถูกต้องตามความหมาย	1	2
4.6	คำทับศัพท์	1	2
4.7	ราชาศัพท์	1	2
รวม		12	24
รวม		50	100

จากตัวอย่างข้างต้น ข้อสอบข้อนี้อาจจัดเป็น “การอ่านจับรายละเอียด” เนื่องจากข้อมูลที่ปรากฏในตัวเลือกนั้นสามารถอ่านเทียบกับรายละเอียดที่ปรากฏในบทอ่านได้โดยตรง ว่าข้อมูลใดไม่ปรากฏในบทอ่าน ผู้เข้าสอบสามารถเห็นรายละเอียดที่ปรากฏอยู่ได้โดยตรง ไม่ต้องอาศัยการตีความ โดยจะพบว่าคำตอบคือ “3. ช่วยป้องกันระบบภูมิคุ้มกันบกพร่อง” เพราะข้อมูลนี้ไม่ปรากฏในบทอ่าน

คณะผู้วิจัยมีความเห็นเกี่ยวกับข้อสอบดังกล่าวใน 2 ประเด็น ได้แก่ จำนวนและร้อยละของข้อสอบที่วัดทักษะการอ่าน และลักษณะของข้อสอบวัดทักษะการอ่าน ในประเด็นแรก เมื่อพิจารณาข้อมูลจากตารางข้างต้นประกอบกับตัวข้อสอบแล้ว ผู้วิจัยเห็นว่าข้อสอบที่ใช้ทักษะการอ่านมีจำนวนมากที่สุด มีจำนวนและร้อยละมากกว่าที่ปรากฏในตารางข้างต้น เนื่องจากตัวข้อสอบในเรื่องการพูด การฟัง และการเขียนจำนวนหลายข้อก็มีลักษณะเป็นการวัดทักษะการอ่านเช่นกัน ด้วยลักษณะของข้อสอบปรนัย ทำให้การทำข้อสอบในส่วนทักษะการพูด การฟัง และการเขียน จึงจำเป็นต้องใช้ทักษะการอ่านเช่นกัน เนื่องจากผู้สอบไม่ได้ฟังบทฟังที่เป็นเสียง ได้พูดออกเสียง หรือได้เขียนเองจริง ๆ แต่ข้อสอบจะแสดงตัวบทให้อ่านแล้วให้ตอบคำถามแบบปรนัย ซึ่งเป็นลักษณะเดียวกับการทดสอบการอ่าน ตัวอย่างเช่น

จากตัวอย่างที่ 2 จะเห็นว่าแม้คำสั่งจะเป็นการถามทักษะการฟัง แต่เมื่อพิจารณาร่วมกับคำถามและตัวเลือกแล้วจะเห็นได้ว่าเป็นการวัดทักษะการอ่านจับใจความ เนื่องจากผู้เข้าสอบรับสารผ่านวิธีการอ่าน โดยต้องจับใจความสำคัญให้ได้ว่าผู้พูดต้องการสื่อประเด็นใด จึงจะสามารถตอบว่าข้อความข้างต้นนั้นมีวัตถุประสงค์ใด อีกทั้งในคำถามข้อ 44 ก็เป็นการอ่านจับใจความเพื่อสรุปสาระสำคัญของบทอ่านเช่นกัน

ในตัวอย่างที่ 3 คณะผู้วิจัยเห็นว่าเป็นการใช้ทักษะการอ่านตีความ แม้จะเป็นการถามทักษะการพูด เนื่องจากการถามถึงน้ำเสียงนั้น ผู้เข้าสอบจำเป็นจะต้องตีความข้อความที่อยู่ในตัวเลือกให้ได้ ทั้งนี้การอ่านเพื่อหาน้ำเสียงนั้น ต้องใช้ทักษะการอ่านตีความเนื่องจาก “น้ำเสียง” เป็นอารมณ์ความรู้สึกหรือวัตถุประสงค์ของผู้เขียนที่มิได้ปรากฏโดยตรงอยู่ในข้อความ ผู้เข้าสอบจำเป็นต้องใช้ทั้งทักษะการตีความตามรูปศัพท์และบริบทการใช้ภาษาประกอบกันจึงจะสามารถวิเคราะห์น้ำเสียงของแต่ละประโยคได้

ประเด็นต่อมา ในการศึกษาข้อสอบฉบับนี้ ผู้วิจัยตั้งข้อสังเกตว่าลักษณะการตั้งคำถามและการระบุตัวเลือกนั้นยังไม่ชัดเจนในบางข้อ และทักษะที่ถามนั้นอาจจะไม่ตรงกับจุดมุ่งหมายที่แท้จริงของการอ่านแต่ละประเภท ทั้งการอ่านจับรายละเอียด การอ่านจับใจความ  และการอ่านตีความ รวมทั้งการอ่านเชิงคิดวิเคราะห์ มีรายละเอียดดังนี้

จากตัวอย่างที่ 4 และตัวอย่างที่ 5  คณะผู้วิจัยตั้งข้อสังเกตว่าทั้งสองข้อเป็นการอ่านจับใจความเหมือนกันแต่มีการหลากคำ โดยใช้ทั้งคำว่า “ใจความสำคัญ” และ “สาระสำคัญ” ซึ่งมองว่าสาระสำคัญนั้นควรตอบเป็นรูปประโยคที่สมบูรณ์ ไม่ควรตอบเป็นคำหรือกลุ่มคำ เนื่องจากการให้ตอบเป็นคำหรือกลุ่มคำนั้นอาจเป็นการเพียงการอ่านจับประเด็น โดยการสรุปสาระสำคัญนั้น ผู้อ่านพึงจับประเด็นหรือใจความสำคัญก่อน แล้วนำมาประมวลเป็นสาระสำคัญของเรื่อง หากพิจารณาในตัวอย่างที่ 5 จะเหมาะกับการถามหาใจความสำคัญ เพราะจะเห็นได้ชัดเป็นการนำเสนอใจความว่าแหล่งผลิตน้ำตาลมะพร้าวแหล่งใหญ่อยู่ที่จังหวัดสมุทรสงคราม โดยมีส่วนพลความคือการบอกว่าแต่ก่อนเป็น 1 ใน 3 จังหวัดที่ผลิตมาก และข้อมูลที่บอกว่าเป็นจังหวัดที่มีมะพร้าวขึ้นอยู่อย่างหนาแน่น เช่นเดียวกับข้อ 28 ในตัวอย่างที่ 4 ที่ใจความสำคัญอยู่ที่การบอกว่าคนไทยในปัจจุบันไม่ค่อยรู้จักต้นงิ้ว

อีกประการหนึ่ง คณะผู้วิจัยเห็นว่าบทอ่านที่ใช้ในข้อสอบมีขนาดสั้นเกินไป อาจไม่สามารถวัดทักษะการอ่านของผู้เข้าสอบได้จริง เนื่องจากใจความสำคัญหรือสาระสำคัญปรากฏค่อนข้างชัดเจนทั้งในตำแหน่งต้น กลาง หรือท้ายย่อหน้า และจากการที่ข้อความมีขนาดสั้นนั้น ผู้เข้าสอบอาจคาดเดาคำตอบได้จากจำนวนประโยคที่ปรากฏในข้อความ ดังนั้น หากเป็นการอ่านจับใจความนั้นควรเพิ่มขนาดข้อความให้ยาวมากยิ่งขึ้น เพื่อให้สอดคล้องกับวัตถุประสงค์ของการวัดทักษะการอ่านจับใจความได้ นอกจากตัวอย่างข้างต้นแล้ว การอ่านจับใจความสำคัญยังถามในรูปแบบของการหา “ข้อคิด” ที่ได้รับจากบทอ่าน ดังตัวอย่าง

ตัวอย่างข้างต้นนี้ คณะผู้วิจัยเห็นว่าเป็นการอ่านจับใจความเช่นเดียวกัน ซึ่งผู้อ่านอาจสังเกตได้จากคำสำคัญ คือการใช้ประสบการณ์และการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า อย่างไรก็ตาม ในข้อสอบได้มีการหลากคำมาใช้คำว่า “ข้อคิดสำคัญ” ซึ่งอาจเป็นเพราะบทอ่านมีเนื้อหาที่เป็นการแนะนำสั่งสอน ข้อสอบฉบับนี้จึงมีการใช้คำทั้ง “ใจความสำคัญ” “สาระสำคัญ” และ “ข้อคิดสำคัญ” ซึ่งผู้วิจัยมีข้อสังเกตเพิ่มเติมว่า การใช้คำที่หลากหลายนั้นจะเป็นประโยชน์กับสอบวัดระดับทักษะมากน้อยเพียงใด และมีนัยยะสำคัญต่อการทดสอบ รวมทั้งการเรียนการสอนในชั้นเรียนหรือไม่ เพราะในข้อสอบฉบับนี้มีข้อสอบที่นำพระบรมราโชวาทมาออกข้อสอบ แต่ในคำถามกลับใช้ในลักษณะการสรุปสาระสำคัญ ดังตัวอย่าง

ด้วยเหตุนี้ ผู้วิจัยมีข้อเสนอแนะว่าอาจปรับการใช้คำในคำถามให้มีความสม่ำเสมอมากยิ่งขึ้น และควรมีการแบ่งประเภทของบทอ่านให้ชัดเจน อย่างเช่นการพิจารณาบทอ่านที่มีเนื้อหาแนะนำสั่งสอน ก็ควรใช้คำในโจทย์ให้เหมือนกันตลอดทั้งฉบับ ทั้งนี้เพื่อให้เป็นประโยชน์และเอื้อต่อการจัดการเรียนการสอนได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้นนั่นเอง